Zestawienie danych prób samobójczych i zgonów w wyniku samobójstwa w Polsce w 2025 roku

Dane pochodzące z Komendy Głównej Policji na dzień 20.01.2026 rok jednoznacznie pokazują zróżnicowaną dynamikę zjawiska samobójstw w Polsce w zależności od grupy wiekowej. O ile w populacji ogólnej oraz wśród osób starszych obserwowana jest stopniowa poprawa wskaźników statystycznych, o tyle sytuacja dzieci i młodzieży pozostaje szczególnie niepokojąca. Dane za rok 2025 potwierdzają dalszy wzrost liczby zgonów samobójczych w tej grupie, co wskazuje na pogłębiający się kryzys zdrowia psychicznego młodych osób.

Populacja ogólna Polski

W 2017 roku w Polsce odnotowano łącznie 5276 zgonów w wyniku samobójstwa. Rok 2018 przyniósł nieznaczny spadek do 5182 przypadków, jednak już w 2019 roku liczba ta ponownie wzrosła do 5255. W okresie pandemicznym w 2020 roku odnotowano 5165 zgonów, a w 2021 roku – 5201.

W 2022 roku liczba zgonów obniżyła się do 5108, natomiast w 2023 roku ponownie wzrosła do poziomu 5233. Wyraźna poprawa widoczna jest w 2024 roku, kiedy liczba zgonów samobójczych wyniosła 4845. Zgodnie z aktualnym stanem danych na styczeń 2026 roku, w całym 2025 roku odnotowano 4776 zgonów.

Długofalowo wskazuje to na powolny, lecz zauważalny trend spadkowy w populacji ogólnej, który jednak nie ma charakteru liniowego i pozostaje podatny na czynniki społeczne, ekonomiczne oraz zdrowotne.

Grupa wiekowa 7–18 lat

Wśród dzieci i młodzieży dane mają odmienny i znacznie bardziej alarmujący charakter. W 2017 roku odnotowano 116 zgonów samobójczych (1 przypadek w wieku 7–12 lat oraz 115 w wieku 13–18 lat). W 2018 roku liczba ta spadła do 97, a w 2019 roku wyniosła 98.

Rok 2020 przyniósł wzrost do 107 przypadków, natomiast w 2021 roku liczba zgonów wzrosła do 127. Szczególnie niepokojący był rok 2022, kiedy odnotowano aż 156 zgonów w tej grupie wiekowej. W 2023 roku zarejestrowano 145 przypadków, a w 2024 roku nastąpił spadek do 127.

Jednak w 2025 roku ponownie odnotowano wzrost – łącznie 161 zgonów samobójczych, w tym 5 wśród dzieci w wieku 7–12 lat oraz 156 w grupie 13–18 lat. Dane te potwierdzają utrzymujący się wysoki poziom ryzyka wśród młodzieży oraz brak trwałej poprawy sytuacji, mimo okresowych spadków.

Grupa wiekowa 60+

W grupie osób powyżej 60. roku życia w 2017 roku odnotowano 1517 zgonów samobójczych. W 2018 roku liczba ta wzrosła do 1575, a w 2019 roku osiągnęła 1643 przypadki. Od 2020 roku obserwowany jest jednak systematyczny trend spadkowy: 1606 zgonów w 2020 roku, 1526 w 2021 roku oraz 1522 w 2022 roku.

W 2023 roku liczba ta spadła do 1477, a w 2024 roku do 1342. W 2025 roku w grupie 60+ odnotowano łącznie 1277 zgonów, w tym:

334 osoby w wieku 60–64 lata,
289 w wieku 65–69 lat,
265 w wieku 70–74 lata,
185 w wieku 75–79 lat,
89 w wieku 80–84 lata,
115 osób w wieku 85 lat i więcej.

Trend ten może świadczyć o skuteczności części działań osłonowych i interwencyjnych, ale nie eliminuje potrzeby dalszego systemowego wsparcia tej grupy.

Kluczowe wnioski z analizy danych z lat 2017–2025

Analiza danych wskazuje, że po 2020 roku nastąpił wyraźny wzrost liczby prób samobójczych przy jednoczesnej względnej stabilizacji liczby zgonów. Zjawisko to sugeruje zmianę charakteru kryzysu zdrowia psychicznego – rosnącą liczbę aktów będących „wołaniem o pomoc” przy utrzymującym się poziomie śmiertelnej determinacji.

Mężczyźni pozostają grupą o najwyższym ryzyku zgonu, stanowiąc około 83% ofiar śmiertelnych, mimo niemal równego udziału kobiet i mężczyzn w próbach samobójczych. Szczególnie alarmujący jest trzykrotny wzrost zdarzeń samobójczych w grupie wiekowej 13–18 lat w porównaniu do wcześniejszych lat. Dane potwierdzają, że młodzież i młodzi dorośli (13–24 lata) są grupą o najwyższym ryzyku podjęcia próby, natomiast najwyższe ryzyko zgonu dotyczy mężczyzn w wieku średnim (35–64 lata).

Istnieje również wyraźna rozbieżność pomiędzy najczęściej stosowanymi metodami prób samobójczych (przedawkowanie leków, charakteryzujące się niską letalnością) a metodami prowadzącymi do zgonu (powieszenie się, wysoka letalność). Ma to fundamentalne znaczenie dla planowania strategii ratunkowych, profilaktycznych i edukacyjnych. Dane potwierdzają, że choroby psychiczne pozostają głównym czynnikiem ryzyka, natomiast znacznie wyższy udział alkoholu w próbach niż w zgonach wskazuje na jego rolę jako czynnika wyzwalającego impulsywne zachowania o niższej śmiertelności.